Mostrando entradas con la etiqueta Entrevistas. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Entrevistas. Mostrar todas las entradas

lunes, 21 de junio de 2010

Entrevista Rubén Contreras


 1- ¿En qué consiste su trabajo en paleontología una jornada normal?

El trabajo es muy variado. Por un lado está la preparación del material que ha sido depositado en el museo y que necesita de su limpieza, consolidación y la unión de los diferentes fragmentos en los que pueda haber sido encontrado. Por otro, hay que llevar un control y seguimiento de todos los restos, de los que están en exposición como los que están almacenados; se trata de comprobar que todo esté correctamente dispuesto, si algún fósil ha sufrido alguna rotura y cual ha podido ser la causa y que consecuencias puede tener. También el control ambiental es algo importante y a tener en cuenta, para evitar cambios bruscos en las condiciones de temperatura, humedad, luminosidad,… que puedan afectar a la colección y también evitar la aparición de bichos que puedan ocasionar alguna posible plaga. Otro ámbito es la divulgación, la realización de excavaciones, formar parte de la organización en exposiciones o la investigación con el fin de publicar diferente material.

2-¿Que materiales usa usted en su día a día?
Básicamente se realiza una preparación mecánica, es decir, se utiliza instrumental como el vibroincisor (algo parecido a la herramienta de los dentistas) para hacer saltar, mediante un golpeo repetido el sedimento que envuelve el resto fósil. También se utilizan otros utensilios como bisturí, alfileres, cinceles y martillo, hisopo (palillo con algodón en un extremo) y agua. La preparación química no se lleva a cabo debido a que no se dispone de las condiciones adecuadas para su uso.
3-¿Que tipo de instituciones financian sus investigaciones?

El trabajo que realizo en el museo es como preparador-conservador y no tengo ningún aporte económico de ninguna institución para investigar. Pertenezco a un colectivo en el que conjuntamente llevamos a cabo la investigación del patrimonio arqueológico como paleontológico de la zona.

4-¿Donde podemos encontrar los resultados de sus investigaciones?

A día de hoy no son muchas las investigaciones realizadas, ya que es algo que realizo, junto a otros compañeros del equipo científico del museo, en nuestro tiempo libre. Algunos de los resultados se pueden encontrar en las Actas Internacionales sobre Paleontología de Dinosaurios y su Entorno que se llevan celebrando en Salas de los Infantes desde 1999 y que se han convertido en referente internacional en cuanto a congresos sobre paleontología. También en las publicaciones del EJIP (Encuentro de Jóvenes Investigadores en Paleontología), en el Abstract Book-International Symposium on dinosaurs and other vertebrates Palaeoichnology, o en las Jornadas de la Sociedad Española de Paleontología

5-¿Se dedica en exclusiva a los dinosaurios o abarca algún otro tipo de oficio como investigador?

El trabajo como investigador ha sido en el campo de los dinosaurios, pero también hay un campo de investigación relacionado con estos, se trata de investigar sobre las técnicas que se utilizan en la preparación y en la conservación de los restos paleontológicos. Este último es necesario para dar a conocer la metodología que se puede estar utilizando en una zona determinada y que puede servir de referencia a otros preparadores.
6-¿Donde se encuentra su lugar de trabajo?
El trabajo desempeñado se realiza en un taller que dispone el museo que se ubica en la Plaza Mayor de la localidad de Salas de los Infantes.
7-¿En que momento de su vida se dió usted cuenta de que quería dedicar su vida al estudio de los dinosaurios?
En un primer momento fueron las excavaciones lo que mas me llamó la atención, el trabajo de campo y el compañerismo que se crea con estudiantes que se encuentran en una situación similar. Fue mas tarde, compartiendo congresos con compañeros que ya publicaban y también con el apoyo de los compañeros del equipo científico la forma en la que me introduje en la investigación, aunque como ya dije, es algo que realizo poco a poco.
8-¿Cree usted que podríamos compartir el planeta con estos seres?

Los dinosaurios son unos animales que nos han fascinado desde siempre y hemos querido saber siempre mas de ellos. Aunque los grandes dinosaurios carnívoros o los saurópodos que tanto nos gustan se han extinguido, podemos ver cada día a nuestro alrededor un grupo descendientes de estos, este grupo son las aves.


9-¿En algún momento de su vida se arrepintió de estar estudiando a los fósiles?
La verdad es que no, es un trabajo muy interesante y al que me gustaría seguir dedicándome durante mucho tiempo.


10-¿Como valoraría usted el grado de implicación de España con este tipo de investigaciones?

Creo que es una disciplina científica a la que en España se le da poco apoyo público y privado, teniendo en cuenta que en nuestro país existe unos recursos paleontológicos excepcionales. Buen ejemplo de ello es que este verano la Unesco fallará si la candidatura de Icnitas de Dinosaurios de la Península Ibérica (IDPI) se convertirá en patrimonio mundial.



Carlos Macías Diéguez y Emilio Rodríguez Boán 1ºBach.

viernes, 18 de junio de 2010

Entrevista a Plácido Blanco Bembibre - Ciencias de la Educación (Profesor y Psicólogo)


1. ¿Qué tipo de trabajo caracteriza una investigación científica en psicología?


En una investigación científica en psicología tratamos de buscar una manera para poder cambiar la conducta, y captar y tratar los sentimientos de los demás.

2. ¿Cual fue la causa por la que te decidiste al estudio de las ciencias psicológicas y no por otro tipo de ciencias?

En primer lugar porque es algo que me gusta hacer y me siento bien cuando lo hago, y en segundo lugar, porque veía necesario que tenía que echar una mano a aquellos niños que son maltratados tanto psicológica como físicamente en los centros, por sus propios compañeros y que están sufriendo una infancia tan dura. Por eso me veo obligado a ayudarles.
3. ¿Cuales son los resultados que sueles obtener en una investigación dese tipo?

Los resultados que suelo obtener en este tipo de investigación suelen ser diversos, según la persona a tratar.
En mi última investigación he creado un nuevo test para conocer el estado mental de alumnos que puedan estar sufriendo un acoso escolar y que puedan estar desarrollando algún problema psicológico. A partir de este test, el BUULINGO-TEST obtengo unos resultados sobre el sujeto y a partir de ahí comienzo el tratamiento para curarle.

El último trabajo del orientador escolar barquense Plácido Blanco Bembibre se convirtió en un auténtico best-seller. “Bullingo-Test. El libro" va por la quinta edición. Policías, hospitales o médicos forenses se suman a los numerosos padres y profesores que se dirigen a la editorial solicitando ejemplares. Aunque en Galicia los datos de acoso escolar o “bullying" (de ahí el nombre del libro) son “poco fiables", los estudios dicen que 25 de cada 500 alumnos son víctimas del problema que aborda este volumen.

El trabajo elaborado en el 2002 por Plácido Blanco Bembibre, orientador escolar del Instituto Martaguisela de O Barco, para detectar casos de acoso escolar o “bullying", en apenas cinco meses consiguió convertirse en un best-seller. En este periodo se agotaron cuatro ediciones (unos 5.000 ejemplares) del volumen que este doctor en Ciencias de la Educación tituló “Bullingo -Test. El Libro", estando ya a la venta la quinta. Según los estudios realizados por el orientador barquense, casi un 5 % de los escolares sufren acoso escolar. Este dato es ligeramente mayor al manejado en el País Vasco -3,7%y bastante superior al porcentaje que utiliza la Dirección Xeral de Ordenación e Innovación Educativa de la Xunta -un 1 %-. Si bien, la directora xeral, María Xosé Pérez, reconoció recientemente que este dato es “poco fiable".

Con independencia del posible interés de las administraciones en aminorar la importancia del problema, éste goza de plena actualidad, y no sólo en el campo educativo. Plácido Blanco apunta que recibió correos electrónicos pidiendo información enviados por policías, médicos forenses, psicólogos, pedagogos, profesores, universidades, padres o concellos. En este último apartado cabe reseñar que en Lugo, el libro va a ser repartido en todos los centros educativos de la ciudad.

El libro incluye los test que deberán cubrir los alumnos, los padres (un 67 % de padres con hijos víctimas de acoso lo desconocen) y los profesores para detectar posibles casos de acoso escolar, definido por Plácido Blanco como “una relación de dominio y sumisión". La sencillez de las preguntas, que se responden con un sí o un no, y la inclusión de padres y profesores dotan a estos cuestionarios de una “fiabilidad muy grande", según confirman los progenitores al autor de este trabajo.

http://mobbingopinion.bpweb.net/artman/publish/article_2023.shtml


4. ¿Como consigues obtener una respuesta en estas investigaciones?

En primer lugar se fundamenta una hipótesis, posteriormente se sigue una cadena de procedimientos que pasarán por una serie de controles. Todo esto hace que la investigación sea válida y fiable, con l cual poseemos una respuesta correcta con aquello que estamos investigando.

5. ¿Cual fue tú primera investigación formal? Como te sentiste al finalizarla?

Mi primera investigación, se centro en conocer si alumnos con alto nivel de inteligencia, eran acosados o podían recibir agresiones por parte de sus compañeros de clase, lo que podía conllevar a que este niño/a pudiese desarrollar problemas psicológicos como: llorar a solas, tener vómitos, poner excusas para no ir al colegio, etc. o incluso consecuencias mucho más graves. Para conocer si se estaba dando este caso en algún alumno creé el test T.IM.P-START con el cual se sometía el alumno/a al test y a partir de este sacar conclusiones del estado del sujeto.

Al terminar esta investigación me sentí muy bien con migo mismo por el gran trabajo realizado y por el gran éxito de la investigación.

Gracias a esta primera análisis descubrí que este test también podía funcionar con cualquier tipo de niño/a sin la necesidad de que fuese un superdotado, a partir de esto creé el BULLINGO-TEST que sirve para conocer las actitudes y poder curar a todos los niños que puedan estar sufriendo acoso escolar.

6. ¿Tuviste ayudas económicas para tus investigaciones?

No tuve ningún tipo de ayuda económica en mis investigaciones, pero si tuve apoyo económico, por parte de los padres de alumnos que estaban en el instituto, en el que yo trabajaba, para editar los primeros test que había realizado en mi investigación.

7. ¿Que es lo más gratificante cuando realizas una investigación de este tipo?

Lo más gratificante de este trabajo es cuando personas a las que as ayudado con mi investigación vienen a agradecerme el haber conseguido curar a su hijo/a, y sacarlo de un estado de ánimo muy bajo. Esa es una sensación que no se puede describir con palabras.

8. ¿Si pudieras dedicarte única e exclusivamente a investigación, ¿Lo harías?

Si por mi fuese, me dedicaría encantado única y exclusivamente a la investigación, porque es algo que me encanta pero debido a cuestiones económicas no puedo permitírmelo, debido a que no podría vivir solo de eso.

9. ¿Alguna vez te sentiste frustrado en alguna das tus investigaciones?

Nunca me sentí frustrado en ninguna de mis investigaciones, principalmente porque es algo que me gusta hacer y siempre pongo empeño al realizarlo, y por otra parte no tuve motivos para sentirme frustrado ya que logré acabar con éxito todas mis investigaciones.
La única pega que se le puede poner a este trabajo son las múltiples horas que le hay que dedicar, pero eso es algo que si quieres obtener buenos resultados hay que hacer y ponerle todo el empeño posible.

Para terminar esta entrevista, queremos darle las gracias, principalmente a Don Plácido Blanco Bembibre por la atención que nos ha prestado en todo momento, por su buen trato de amabilidad y cortesía por toda la información y materiales que nos que nos ha aportado acerca de su carrera como investigador en psicología, para que pudiésemos realizar esta entrevista.


Gracias a su excepcional trabajo Placido es reconocido y recomendado en todas partes de España e incluso del mundo. Sus test de psicología se han extendido por todas partes para tratar principalmente niños con problemas de acoso escolar.


Gracias a esta entrevista hemos podido conocer más, a nuestro profesor y psicólogo de este centro y podemos estar orgullosos de tener a un instructor tan excepcional y con una carrera tan completa como la de Don Placido Bemibre.

Rubén Pérez Salgado; Iván Prada Alonso.
1º BACH.

domingo, 13 de junio de 2010

Entrevista a Jose Luis Roscales - Departamento Biología Animal (Vertebrados)




P. ¿Cuáles fueron sus estudios?
 R. Me licencie en el 2004 en Ciencias Ambientales. Estudie la carrera en Salamanca, lugar que recomiendo a todo el mundo para desarrollar los estudios universitarios.

P. ¿Siempre tuvo claro la profesión que quería ejercer?

R. Ni mucho menos. Cuando terminé el bachillerato tenía claro que lo mío eran las ciencias… Después de la carrera trabaje en varias cosas, y termine en la investigación por ensayo y error. Me refiero a que de todo lo que he hecho profesionalmente, la investigación es lo que más me gusta, con sus cosas buenas y malas. De todos modos nunca he descartado otras cosas y quién sabe, yo no descarto nada, incluso un cambio de trabajo si encuentro algo que me atraiga más.

P. ¿Influyo algo o alguien a la hora de tomar dicha decisión?

R. En mi caso sí. Mi orientación profesional tiene mucho que ver con la suerte de haber tenido buenos profesores y familiares que despertaron mi curiosidad y me enseñaron a disfrutar de las ciencias, especialmente de la biología y derivados, y a querer y respetar nuestro entorno, con todo lo que engloba (paisajes, fauna, flora, costumbres…).

P. ¿Qué lo llevo a realizar este proyecto de investigación?

R.La verdad es que me apetecía hacer algo que, en mi opinión, tuviera una utilidad. Me refiero a que la contaminación es un problema serio y real. Tratar de entender que determina los niveles de contaminación en la fauna, de donde viene, si supone un riesgo etc. me parece algo importante. Hasta el proyecto sobre contaminación me llevo un camino de intentos fallidos y un pelín frustrantes en otras áreas científicas. Y cuando llegó este proyecto, me di cuenta rápidamente de que es el ámbito científico donde más cómodo me siento por lo que os comentaba al principio de esta respuesta.


P. Durante este proyecto, ¿hubo muchos intentos frustrados de obtener la información o resultados deseados?

R. Si. De hecho pasamos dos años trabajando en algo que realmente no dio ningún fruto en positivo. Es decir, lo que aprendí de esos dos años fue lo que no tengo que hacer. Luego siempre hay cosas que no salen como uno espera, pero creo que eso es parte del encanto de ese trabajo.

P. ¿Qué es lo que lleva a un científico a no “tirar la toalla” en los momentos menos favorables?

R. No sé, son muchas cosas. Por un lado rodearte de un bueno entorno, que no tenga miedo a que las cosas salgan mal y que te sepan inyectar ánimo para continuar. Como dice una canción de Facto de la Fe que me encanta “…saber que cuento con expertos, capaces de cagarla y reírse en el intento…”. Luego está el componente personal. Personalmente soy una persona que mira para adelante, positiva, autoexigente y motivada con su trabajo… y esto, aunque hay subidas y bajadas, te lleva a seguir intentando las cosas, a perseverar, teniendo en mente que a la próxima saldrá bien y que de todo se aprende.

P. ¿Podría describirnos en qué consiste de forma detallada su investigación?

Básicamente muestreamos aves marinas (pardelas, gaviotas…) en sus colonias de cría y allí les sacamos sangre, recogemos plumas y algún otro tejido así como el contenido estomacal (haciendo regurgitar al animal). A algunas de las aves las colocamos geolocalizadores, para poder saber vía satélite donde comen o cuáles son sus rutas migratorias. Además, recogemos cadáveres de aves marinas capturadas accidentalmente en palangres, y en este caso, utilizamos los tejidos que no se pueden obtener de aves vivas (hígado, músculo…).
Con todo este material hacemos dos cosas. Por un lado analizamos distintos contaminantes cómo metales pesados, PCBs, hidrocarburos… Por otro lado analizamos distintos parámetros de la composición de esos tejidos para poder estudiar la ecología trófica del ave (es decir, su posición trófica, que tipo de presas consume, donde suele capturarlas…).
Con toda esta información tratamos de relacionar los niveles de contaminación con la ecología y los movimientos (de los geolocalizadores) de los animales. Es decir, entender que factores o características de la aves marinas hacen que este más expuesta a la contaminación. Por ejemplo, a mayor nivel trófico más contaminación; si comen en una zona contaminada mas exposición etc… Finalmente tratamos de evaluar si esos niveles son peligrosos para las aves y por extensión, si las redes tróficas de las que comen pueden estar sufriendo daños debido a la contaminación. Es decir, usamos el ave como indicador del estado de salud de su ecosistema.


P. Curiosidad: ¿Qué daños sufren los animales analizados? ¿O trabajan con animales muertos?

R. Los animales los capturamos en su ura (cavidades donde ponen los huevos) y por supuesto el animal se asusta y estresa. En principio no sufren ningún daño salvo el estrés. En cualquier caso si algún ave está muy estresada la soltamos aunque no hallamos muestreado todo ya que lo primero es el ave. Después de sacarle sangre le ponemos un coagulante para que la punción cicatrice al momento. No sacrificamos ningún animal.

P. ¿De qué lugares estudia animales?

R. Es un estudio a gran escala. Los lugares de muestreo dentro del Atlántico y de sur a norte son Cabo Verde, Canarias, Selvagens, Madeira, Portugal, Irlanda, Escocia e Islandia. Dentro del Mediterráneo, y de oeste a Este muestreamos en Almería, Murcia, Baleares, Hyeres (unas islas Francesas), Italia y Creta.

P. ¿Qué datos puede tener de analizar el interior de diferentes animales que estudia en sitios lejanos?

R. Como os comentaba antes podemos saber que están comiendo, donde van a buscarlo, los contaminantes que tienen etc… y explorar por ejemplo las diferencias entre las colonias de una misma especie criando en el Mediterránea y el Atlántico.

P. ¿Qué métodos innovadores para reducir la contaminación surgen de este proyecto?

R. Por desgracia no ha surgido ningún método innovador para reducir la contaminación. Sin embargo, nuestro estudio muestra que algunas aéreas de nuestros mares están muy contaminadas, y que por ejemplo, algunos planes internacionales para la reducción de contaminantes no están funcionando adecuadamente. Además, nos ha permitido identificar algunas fuentes de contaminantes, cuya gestión queda en manos de los organismos pertinentes. Igualmente, los niveles especialmente altos en algunas zonas y especies de aves así como el mayor conocimiento sobre la ecología de las misma que se desprende de este estudio, puede permitir a los gestores de recursos naturales y organismos responsables de la conservación tomar medidas oportunas y certeras para salvaguardar nuestros ecosistemas.

P. De cara al futuro, ¿existe ya algún nuevo proyecto que llevar a cavo?

R. Por suerte si, aunque en estos tiempos trabajar, y más concretamente en ciencia, no está fácil. Ahora estamos abordando un problema de contaminación que parece estar afectando al parque nacional de Doñana. Además ando embarcado en otro proyecto para estudiar la contaminación en el aire de nuestro país.



Jose Luis Roscales
Departamento Biología Animal (Vertebrados)

Facultad de Biología

Por: Marina García González &  Estela López Carracedo (1º Bach.)

sábado, 10 de abril de 2010

Entrevista a Eduardo García- Rodeja, catedrático de edafoloxía na USC

“A composición ideal do solo non existe”


- ¿Qué é a edafoloxía?


- A edafoloxía é unha rama da ciencia que estuda a composición e natureza do solo e a súa relación coas plantas e o entorno que as rodea. Podemos encontrar dentro da edafoloxía unha relación entre esta, a física e a química.

-¿Qué tivo que estudar para chegar a ser catedrático do departamento de edafoloxía e química da U.S.C ?

- Primeiro saquei o graduado escolar e o bacharelato, despois entrei na universidade, estudei bioloxía, e comezo a facer unha tese mentres facía a tese, exercín como profesor axudante ata que mais adiante xa exercín como profesor.

- ¿Como podemos diferenciar uns solos doutros?

- Os solos cambian moito dun lugar a outro, presentan diferenzas na súa composición química e a súa estrutura física, ademais os diferentes tipos de solo están determinados polo tipo de material xeolóxico do que se orixinan, pola súa parte vexetal e pola cantidade de tempo en que actuou a meteorización.

- ¿O solo de Galicia podería rematar como o de Andalucía co paso do tempo?

- Non , porque non depende do solo senón do tipo de clima de cada , o clima de Andalucía, por exemplo, é moito máis seco que o de Galicia, mentres que este último pola contra é máis húmido.

- ¿Cal é a función ou o lugar que ocupan os microorganismos que conten o solo ?

-Hai moitas funcións pero agora mesmo a que primeiro se me ven a cabeza é que achegan materia orgánica contribuíndo ao desenvolvemento do solo.

- ¿Cal sería a composición ideal do solo?

-É una pregunta difícil de responder: a composición ideal do solo non existe, depende da utilidade que se lle queira dar, por exemplo si o que queremos son solos fértiles o ideal serían os solos de tipo volcánico.

- ¿Que problemas derivan da perda de solo?

- Moitos, pero entre eles podemos destacar un dos máis importante que é a perda de diversidade.

- ¿ Qué medidas podemos tomar para evitar a perda de solo?

- Repoboar con especies axeitadas, repoboar os terreos deforestados e incluso promover a idea de que non se abandonen os solos agrícolas, estas serían boas medidas.


O Doutor Eduardo García-Rodeja Gayoso, é catedrático do Departamento de Edafoloxía e Química Agrícola da Universidade de Santiago de Compostela. Ademais de exercer como profesor é autor de varios libros e publicacións internacionais, entre elas, “Componentes no cristalinos en suelos de Galicia: distribución, naturaleza y propiedades”.



O Profesor Eduardo García-Rodeja é un dos investigadores do solo de máis recoñecido prestixio en España e a nivel internacional.

Eduardo García-Rodeja(a dereita ), na Aula Magna “Xesús R. Jares”,
do IES Carlos Casares de Viana do Bolo, durante unha visita ao centro,
en febrero de 2010

España non é ningunha potencia mundial en ciencia


Jose Antonio Rodríguez Añón é profesor na facultade de ciencias físicas e na de ciencias bioloxicas da universidade de Santiago de Compostela e colabora con varios proxectos de investigación para conseguir novos combustibles alternativos. Aínda que di so dar dúas horas de clase ó día, pasa moitas horas metido no laboratorio traballando e investigando con outros grupos de España, Europa e Estados Unidos.




P-¿Que fai na universidade?

R-A parte de divertirme todo o que podo investigando, dou clases e axudo en todo o que podo aos estudantes.

P-¿Que é a ciencia?

R-A ciencia é saber, habilidade, mestría, conxunto de coñecementos.

P-¿Cal foi o seu proxecto de carreira?

R-Fixen unha tese sobre incendios forestais. Estudaba varias especies de arbores e o seu comportamento
fronte ao lume para poder axudar a evitar incendios.

P-¿Cal cree que é o futuro da biomasa?

R-Complicado. A nivel pequena escala é rendible pero a gran escala non ten futuro.

P-¿Que opinas da enerxía de fusión nuclear?

R-Si se consegue facer sería a solución do problema enerxético, poderíamos abastecer a Europa cunha soa central. O difícil e manter a reacción de fusión. De momento so se conseguiu facer durante tres milisegundos pero, en máis ou menos cincuenta anos, teremos algún resultado.

P-¿Cal che parece a enerxía renovable con máis futuro?

R-En Galicia é a eólica, xa que é a que está máis avanzada, polo menos con respecto a biomasa ou a solar. Galicia é unha comunidade con moita enerxía eólica.

P-¿En que medida se aposta en España pola investigación, con respecto a outras potencias económicas?

R-Para empezar, non somos ningunha potencia. Máis ben somos unha”prepotencia”. En situación de crise,
comparado co que nos rodea moi pouco. Os centros de investigación máis importantes están fora de España. Neste período de crise, o que fixeron as principais empresas foi cortar o suministro económico en materia de investigación. En outros países como Alemaña apóstase dende o primeiro momento pola investigación, en España non, optase por mercalo todo fora, polo tanto a situación é moi mala.